می نویسم گاهی

و انتظار ; فرسایش زندگی

و چه راحت گم می شوند انتظار ها در میان جشن های عروسی نیمه ی شعبان ;  نقل و نبات های مردم کوچه و بازار    و کسی نگفت چرا نیامد؟؟؟

هوا نمی گیرد این روز ها - همیشه آفتابیست دلش نمی آید می دانم

روز ها به در می نگرم وشب ها به آسمان

نمیدانم چرا آسمان شب ها سیاه است؟

از کوچه ها می گذرم  ;  همه جا روشن است - چراغانی کرده اند زمین را ; زمین روشن است و آسمان تاریک

آسمان تو را می خواهد نه چراغ ها را

در میان برق چراغ و خوشحالی مردم نگاهم به آسمان است

به یادت 1000 امید را روشن می کنم و 1000چشم را به در می نگارم که شاید شمع های ارزوهای این مردم را روشن کنی

و سال هاست انتظارت را میکشند

و امروز جشن تولد توست

تولدت مبارک